گرمای ابدی

از پنجره باز خانه ام 

باد می آید ، صدایش سکوت خانه را پر می کند

 پرده ها را کنار می زند

سرما تمام خانه را فرا می گیرد

 همه جا سرد است

در کنار شومینه خاموش می نشینم 

در آن هیزم می اندازم

 روشنش میکنم ، اما باز سرد است

پنجره را می بندم ، اما باز سرد است

زمان گذشت و ساعت دو بار نواخت

 اما همچنان سرد است

از سرما رنگی بر صورتم نمانده

چگونه می شود فضای این خانه را گرم کرد ؟

 سرما رنگ گلهای قالی را هم پرانده

می سایم دستها را بر هم

در خود فرو می روم

 اما باز سرد است

 فکر بهاری می کنم که گل ها رنگ دارند ، روح دارند

فکر باغی می کنم که شقایق دارد 

آه . . . چقدر گرم است

 سرمای وجودم را شقایق ها گرم کردند

      این گرما را دوست دارم چون از جایی سرد آمده ام . . . 

                                                                  امین

                         زمستان ۸۴